De duurste tosti van Nederland gemaakt: mijn €87,50 experiment

Na 10 jaar tosti’s eten en testen kreeg ik een bizarre vraag van een vriend: “Wat zou de duurste tosti van Nederland kosten?” Ik kon het niet loslaten. Drie weken later stond ik in mijn keuken met ingrediënten ter waarde van bijna 90 euro. Dit is het eerlijke verhaal van mijn gekste culinaire experiment ooit.

De zoektocht naar de duurste ingrediënten

Mijn eerste stop was de kaaswinkel van Reypenaer aan de Singel in Amsterdam. Ik had geen idee wat de duurste kaas zou kosten, tot de verkoper me een stukje Parmigiano Reggiano van 36 maanden oud liet proeven. “Deze kost €89 per kilo,” zei hij nonchalant. Mijn ogen werden groot. Voor mijn tosti had ik maar 80 gram nodig – dus €7,12 aan kaas.

Bij de bakker was het nog gekker. Gewoon brood? Nee, dat kon niet. Ik vond een ambachtelijke bakker die surdough maakt met wilde gist uit de Vogezen. Twee sneetjes kostten me €4,20. Ja, echt waar.

De complete ingrediëntenlijst werd waanzinnig:

• Surdough brood met wilde gist: €4,20
• 36 maanden oude Parmigiano Reggiano: €7,12
• San Marzano tomaten uit Campanië: €8,50
• Jamón Ibérico de Bellota: €18,75
• Truffelolie uit Alba: €12,40
• Boter van grasgevoeide koeien: €3,80
• Verse basilicum van eigen kweek: €2,15
• Fleur de sel uit Guérande: €1,58

Totaal: €58,50. Maar dan had ik nog geen tosti-ijzer dat deze ingrediënten recht deed. Dus kocht ik ook nog een professionele Cuisinart voor €29,00. Mijn totaal kwam op €87,50.

2,5 uur voorbereiding voor één tosti

De dag van de bereiding begon ik om 14:00. Eerst moesten de tomaten. San Marzano tomaten mag je niet zomaar uit het blik kieperen. Ik liet ze 45 minuten sudderen met een beetje truffelolie tot een perfecte saus. Mijn keuken rook als een Italiaans restaurant.

Het snijden van de Jamón Ibérico was een ritueel op zich. Met een speciaal mes sneed ik wafer-dunne plakjes. Het vlees had zo’n intens nootachtige smaak dat ik halverwege moest stoppen om niet alles op te eten.

De Parmigiano schaafde ik met een kaasschaaf tot perfecte dunne plakjes. Bij elke beweging viel er wat af – ik berekende dat ik €0,40 aan “spillage” had. Belachelijk, maar ik kon er om lachen.

Het spannende moment: de bereiding

Om 16:30 was alles klaar voor assemblage. Ik smeerde de boter op het brood – niet te dik, want deze boter had zoveel smaak dat het alle andere ingrediënten zou overheersen. Eerst een dunne laag tomatensaus, dan de Parmigiano, daaroverheen de jamón, verse basilicum en een druppel extra truffelolie.

Het nieuwe tosti-ijzer verwarmde ik 5 minuten voor – geen risico’s nemen met €87,50 aan ingrediënten. Toen ik de tosti erin legde, siste het zacht. De geur die opsteg was onbeschrijflijk: nootachtig, kruidig, met die typische truffel-intensiteit.

De spanning was voelbaar. Mijn vriendin stond er zelfs bij toen ik het tosti-ijzer opendeed. Gouden brood, gesmolten kaas die precies de goede kleur had, en die geur… Ik had het niet verknoeid.

Het eerste hapje van €87,50

Om 16:47 nam ik de eerste hap. En eerlijk? Het was bizar lekker. Niet alleen omdat het duur was, maar omdat elk ingrediënt zijn eigen verhaal vertelde. De jamón had die diepe, nootachtige smaak die je alleen krijgt van varkens die eikels eten. De Parmigiano was korrelig en complex. De truffelolie tilde alles naar een hoger niveau.

Maar het gekste was het brood. Dat surdough had een zuurgraad die perfect balanceerde met de zoute jamón. Ik proefde elementen die ik nooit in een normale tosti proef: mineraliteit van het zout, de grassmaken in de boter, zelfs een lichte bitterheid van de basilicum.

Smaakscore: 8,5/10

We hebben hem met z’n tweeën opgegeten. Elke hap was een kleine gebeurtenis. Mijn vriendin, die normaal gesproken skeptisch is over mijn tosti-experimenten, gaf toe: “Dit is echt anders dan alles wat ik ken.”

Wat ik leerde van Nederland’s duurste tosti

Dit experiment heeft mijn kijk op tosti’s voorgoed veranderd. Niet omdat je altijd dure ingrediënten nodig hebt, maar omdat het me leerde hoe elk onderdeel bijdraagt aan het eindresultaat. Sinds dit experiment let ik veel meer op de kwaliteit van mijn brood en kaas – zelfs bij gewone tosti’s.

Het gaf me ook nieuwe waardering voor ambachtelijke producenten. Die bakker die zijn eigen gist kweekt, de kaasmaker die 36 maanden wacht – zij maken tosti’s mogelijk die je nergens anders krijgt.